جنگ ناخنک

رفیق وبگرد ما در گذشته ها تشویق مان کرده می گفت  : شعر های تان مقوی اند. مدتی گذشت و با فرار کردن قوت از شعر ما او هم مفقود شد.

 سه روز پیش اما در پیامی بیطرفی خود را رسماً اعلام کرد. اینکه ما بیطرفی اش را به کدام قسمت شعر خود ربط دادیم ،بماند.ولی پیام های اخیرش نمونه اورجینل بیطرفی یک وبگرد صاحب درد  است. ما هم طرف بیطرفی را رها نکرده طی جواب های از بیطرفی طرفداری کردیم.

اگر به گپ های ما باور ندارید این پیام های آن سردار وهزار البته که با جواب های این سربدار. هر که مرد میدان است و جرأت شرکت کردن در این امر ملی را دارد بسم الله! بهتر است بگویم :

بسم الله اگر حریف مایی !

وبگرد :

از یکسو بی بی مهرگان ضربه می زند و از طرف دیگر پیامگذاران این وبلاگ گپ از ضربه زدن به میان می آورند در این میان ما اعلام می کنیم که کاملاً بی طرفیم.

بی بی مهرگان :

شما بی طرف هستید ؟

خوب است که آدرس شما و کاکه تیغون را در انترنت نیافتم...

 وبگرد :

وبلاگ های مردم عارف مقام ما
گردیده هست حضرت وبگرد نام ما
انترنت از قدوم مبارک تهی مباد
وبگردی است باعث دور و دوام ما

بی بی مهرگان :

وبگرد خوانده پرزه و خط و پیام ما
و علیک هم گرفته گمانم سلام ما
ما گر چه یک ضعیفۀ زاریم، گاه گاه
صد پخته خام میشود از نیمِ خامِ ما
صلح است لیک مقصد وبلاگ مهرگان
نوبل گرفته است اوباما به نام ما

وبگرد :

خواندیم و آفتاب برآمد به شام ما
گل می زند به نامۀ ما بر پیام ما
لیکن عجب ضعیفۀ پخته است، گل صنم
در دیگ لاف می پزد او نیم خام ما
با ما نبوده، نیست اوباما؛ بگو به ما
با توست آنکه "میم " نمانده به بام ما؟

بی بی مهرگان :

هربار تا پیامکی افتد به دام ما
گل می کند به کلۀ ما انتقام ما
بد نیست یک مطالعه تاریخ رفته را
هفتاد تا به مثل اوباما غلام ما
وبگرد و هرکه گردش وب می کند همی
هستند غرق نعمت حاجی قوام ما

وبگرد :

یک خواجه در زمانه و آنهم غلام ما!
من بعد شد مطالعه کار مدام ما
یکباره مثل هندجگرخوار آورد
کوۀ رجز که تلخ کند قند کام ما
طالب کجا شدی که به دادم نمی رسی
زن گشته شیخ و خواجۀ دارالسلام ما

 کاکه تیغون:

ما در میانه طالب صلحیم ، دوستان
تنها نه ما که لیک گمانم تمام ما
تمرین حرف مفت ندارد ضرر به کس
حرف حساب هیچ نباشد حرام ما
چون دُمب ما دراز ِدراز عمر مهرگان
بادابه هر صحیفه دوصد بار نام ما
کرزی به کاکه هیچ توجه نمی کند
نوبل به ما بده که شود احترام ما

میرزا ملامت:

ما را نه جرئتست صدایی ز دل کشیم
نی تیغ آخته ست درون نیام ما
مشتی همی زنیم به دشمن بوقت شام
آید اگر که مشت خورد در حمام ما
کلاً درین زمانه ندیدیم دشمنی
کو وقت ناب خویش نماید حرام ما



کوشش نموده ایم و سه بیتی سروده ایم
وزنش اگر که نیست به چ... غلام ما

 ملا محمد عمر:

از جرمنی صدا زده یک تا به نام ما
بد کرده نام جملۀ ما خاص و عام ما
او را که داده جرأت اظهار این چنین؟
زن باد! آن کسی که نداند مرام ما
مردم دعا کنید که بدخواه طالبان
بی واسلین گذر نکند سوی دام ما
زیرا که تا ابد نشود فارغ از طلب
باید که پس دهد همگی قرض و وام ما

مشت :

کس در جهان علیک نگیرد سلام ما
اسلام ما شده ست دگر والسلام ما

از دیگران چه شکوه که از ما بریده اند
آیینه هم دگر نکند احترام ما

در رفع حاجت دگران پخته گشته ایم

گشته کلوخ رهگذران خشت خام ما

مشهور گشته ایم به مظلومیت دگر
بازیگران کنند گدایی به نام ما

دربین مست ها دهنش باز مانده است

فرجام ماست نیز به مانند جام ما
با بار در کنار سرک بند مانده ایم


گشته مدام دمب خر مرده دام ما

قران به یک قران و خدا چند دالر است
دیگر مخوان حدیث حلال و حرام ما

سازیم با زمانه و سوزیم در زمان

داده زمان به دست زمانه زمام ما
فکرت نمیرسد که خر رنگ کرده ایم

گر بنگری میان خیابان خرام ما
ارچند در غم دگران خنده میکنیم

با مرگ ودرد میگذرد صبح و شام ما

از بس به تنگ آمده این خانه از خودش
افتیده است از سر دیوار بام ما
بعد از هزار جنگ به هنگام صلح باز
شمشیر دیگران برود در نیام ِ ما

سبقتِ اندوه

      مثل کارد

     چرا می درخشند چشم هایت؟

    شب ها که طولانی تر اند، عزیز من

                                              تر

                                              اند، عزیز من.

    دیگر چه فرق می کند؟

                           وقتی که

                                    می کُند

                                    فرقِ زندگی را.

آری، سکوتی مطلق تر از این باید داشت

                               تا آلوده ترین دست

                              خون از دامنم بر...

                                                 نمیدارد .

 وهمینطور که ریخته ام به صندلی

                  در قاب رو به رو هنوز

                  تو تکرار میشوی .

در خنده فرو می مانم

          در خنده می لرزم

          و می مانم همچنان

         در سکوت های لعنتی  چند بگو مگو

                                       هی تو بگو

                                       هی من

                                      که ریخته، ریخته  تمام می شوم .

با آب پیش پای غروب دراز که می کشم، آنچه به زیبایی آسمان می افزاید، ندیدن هفتمین پردۀ آن است.

همانقدر که انفجاری سلول های شیشۀ اتاقت را به تلاطم می اندازد، به هم می ریزد چشمانم را نقش اندوهی، حتا روی دست های یکی.

                                           خُشکیدار

بی بی مهرگان را در گذشته خیلی دوست داشتند. او ولی جارو ها را بیشتر دوست داشت. هفتۀ یک دانه جارو از خانه خیلی بزرگ شان غیب می شد.تا مدت ها کسی حتی فکرش را هم نمی کرد جارو ها پرواز کنند. تا اینکه بعد از یک حملۀ مسلحانه مادران آن حوالی او را سر گدی پران ساختن از سیخ های جارو دستگیر کرده از بام برای مدت ها تبعید کردند. بی بی مهرگان اگر هیچ استعداد دیگری  هم نمی داشت که داشت بهترین تار و تُشله شناس محل بود. به گدی پران که نگاه می کرد از طرز ملاق زدنش می فهمید مال کیست. عصر ها اگر غم نان به او هم سرایت نمی کرد تارهایش را با اشتیاق شیشه می زد. جمعه ها گدی پران جنگی بود.با تُشله بازی و جیریازی ( غولک زدن). تازه که با جیر آشنا شده بود و نشانگیرش پرستو های بیچاره بودند بعد از اینکه سنگش به هدف می خورد کلۀ شان را کنده،خون شان را به دستۀ جیر می مالید تا نشان زدنش بهتر شود.بعد حس شاعرانگی اش گل کرده قبر درست می کرد برای شان با پرچم سفید. آخرین بار که با اجرای مراسم خاص ، در حال کفن و دفن پرستو بود  مادرش زیارت پرندگان را کشف کرده او را آدم کرد. بعد از آن آدم کردن او به جملۀ معروف بهشت زیر دست و پای مادران است به شدت شک پیدا کرده بود.

دوسه سالی گذشت بدون اینکه او بزرگتر شود.بعد از انجام دادن کارهای خانه می رفت پشت بام و نشسته گدی پران بازی می کرد، مبادا بچه های آن طرف شهر هم متوجه حضور مبارکش شوند و آبروی چند نسل از گذشتگان و آیندگان به اضافۀ نسل معاصر به صورت ماندگار برود.

در یکی از عصر ها مادرش خیلی خوشبین و هیجان زده منتظر عزیزانی بود که به خواستگاری دختر هوایی اش می آمده اند. بی بی مهرگان ولی اصلاً به روی خود نیاورده از پنجره به شگوفه های بادام خیره چُرت می زد که اگر عروسش کردند؟

در همین لحظه یکدانه خُشکیدار ِچهارطبقه ( نوعی گدی پران که از کاغذ های  چند رنگ و نَی ساخته می شد) نشست سر بلند ترین شاخۀ درخت بادام. حالا باید بزرگترین تصمیم زندگی نوجوانی اش را عاقلانه می گرفت و گرفت ، چودی هایش را به پشت به هم گره زد تا مزاحمت نکنند و رفت سر درخت. انگشتانش سه سانتی متر مانده به خشکیدار که صدای آهسته کسانی تمرکزش را خراب کرد. زنان آرایش کرده یی متأسف و حیران نگاهش می کردند.بدون اینکه خم به ابرو بیآورد بیصدا به کارش ادامه داد. ساعاتی بعد این خواستگاران مثل بقیۀ خواستگاران که بی بی مهرگان را پشت بام و یا میدان تُشله بُرد دیده بودند رفتند و در کمال ناباوری هنوز برنگشته اند. 

گاهی، فقط گاهی به  کفش هایت  خیره می مانند چشم هایم. نه اینکه فکر کنی دلم برایت تنگ می شود. نمی شود. این کفش ها فقط خیلی زیبایند.

زیبایند چون اندازۀ پایت را نشانم می دهند؛ چیزی که می شود سال ها بعد هم با اطمینان گفت همین اندازه بودند پاهایش.

گاهی ولی بالاتر از کفش هایت می خزند چشم هایم. دامنت،بالاتر کمرت، بالاتر شانه هایت، بالاتر دست های کوچکت و اشک هایم می ریزند.

با تو کنار دریا می دویدیم .صدف می چیدیم.با دهان باز زیر باران سر به هوا می دویدیم. مورچه ها را حساب می کردیم. با لبسرینم دیوار هارا نقاشی می کردیم.

حتی می گذاشتم کفش های کوری دارم را بپوشی. پیراهنی که دوست دارم را پر گِل کنی. گوشواره هایم را به موهایت آویزان کنی. با گردن بندم برایت کمربند درست کنی. بوتل عطرم را بشکنی. کتاب هایم را خط خطی کنی...

پ.ن. :

دراین روزها دلم سخت هوای شنیدن آهنگ " مینا جان،جان جان مینا " را کرده اما پیدا کردن آن در این فراوانی هرچیز آنقدر ها هم که آسان می نماید نیست. اگر شما عزیزان آدرس این آهنگ را می دانید از بی بی مهرگان دریغ نفرمایید.

ساعت پنج و نیم صبح، پنج همکار نشسته ایم دور یک میز درهم و بر هم.

یکی سیگار میکشد،یکی قهوه مینوشد،یکی روزنامه می خواند،یکی موج رادیو را تغیر میدهد،من فقط نگاه میکنم.

اولی: من مخالفم با فرستادن نیروی نظامی در افغانستان.

دومی:همه از آنجا نیمه دیوانه بر میگردند.

سومی: حالا تصور کنید،چقدر وحشی اند مردم آنجا.

چارمی: من میگویم بگذارید تریاک خود را کشت کنند.

بعد منتظر ماندند من چه میگویم.

عصبانی شده بودم، به خود گفتم: رفیق مهرگان،چه فرقی می کند ؟

مگر تریاک کشت نمی کنید؟ مگر دخترتان را با سگ جنگی بدل نمی کنید؟ مگر در گاوخانه عملیات سزرین نمی کنید؟

نگاه که کردم هنوز منتظر بودند،گفتم: به همه معلوم است ما تریاک کشت می کنیم و وحشی هستیم ولی همین تو ،نیم ساعت است روزنامه ی امروز را ورقک می زنی حتی دو ثانیه به عنوان صفحۀ اول نگاه کردی؟ ( حملۀ اشتباهی در کندز،؛ ۱۲۵ نفر  کشته) چرا متوجه نشدی؟

در همین بخشی که کار می کنیم آقای بیست و سه ساله یی که گاهی حتی یادش می رود آدم است یا ماهی، سه ایرو ندارد تا به ماشین لباس شویی شفاخانه بیندازد و لباس هایش را بشوید.دولت شما به راستی چرا به فکر افغانستان است؟

دو گوشه ی لب این ماسک را

                     روی صورتت ،عزیز من

                    چه کسی پاره کرده است ؟

                   هیچ کس نداند من و تو که می دانیم

                                                     زندگی چقدر زیباست !

زندگی زیباست حتا

         آنگاه که انگشتانمان می چکند

        و سرطان روح

       روی صورتمان ماسک می کشد. 

مثلن همین خود تو

               راز کفش هایت را وقتی شتابان میشوند

                                     بهتر از من می شناسی؟

گیریم که باد خورد

            حتا این شب های مکنده

                               آن یاد های دور را

گیریم که پرستو هم

            آشیانه ساخت لای موهایم

تکید اما آن دخترانه نازهایم

شکست اما رد پای انگشتانت

                              شانه هایم.

آیا فرا خواهد رسید

لحظه ی طلوع آفتاب پرست ها از بسترم ؟

این بار فقط برای آن های  که می خواستند سفرنامه یکجا به نشر برسد.

 کسانی که خوانده اند لطفاً مزاحم کسانی که نخوانده اند نشوند.

یک دوست در مورد سفرنامه ما می گفت که:

                                                        توت هرات است پدر سوخته!